My life for dream

ในเรื่อง Pursuit of Happiness มีตอนนึงที่พระเอกซ้อลูกบาสให้เป็นของขวัญลูกชาย แล้วพอลูกชายเล่น พระเอกก็บอกลูกว่าแต่อย่าลืมเรียนให้มากกว่านะ ทันใดลูกชายก็เศร้าเลย

พระเอกก็เลยบอกกับลูกชายว่า "อย่าให้ใครมาขโมยความฝันของเราได้แม้ว่าคนนั้นจะเป็นพ่อเองก็ตาม"

ประโยคนี้ดีมากๆ เพราะนี่คือปัญหาเด็กไทยอย่างนึงที่อยู่ในกรอบสังคมและการศึกษาเลี้ยงดูแบบไม่สอนให้คนคิด

ตอนเด็กอาจจะฝันอย่างหนึ่ง แต่พอโตขึ้นหลังเรียนจบก็มาเจอโลกความเป็นจริงว่าความจริงมันโหดร้ายเพียงใด

มีคนหลายคนยอมลดขนาดฝันให้เท่ากับความจริง คนพวกนี้คือคนธรรมดา คนดาษๆคนหนึ่งทั่วๆไป

คนบางคนก็ฝันแบบลมๆแล้งๆ เช่น ขอให้ได้เป็นแอร์ สจ๊วตก็พอ เป็นหมอก็โอ เป็นโปรแกรมเมอร์ก็ดีถมแล้ว วิศวก็เท่ห์จะตาย ทำงานธนาคารก็เจ๋ง

คนที่ฝันแบบนี้เป็นคนที่ลดขนาดความฝันให้เท่ากับความจริง เขาเลยไม่ได้คิดถึงอนาคตมักคิดแต่หาความสุขเล็กๆน้อยๆ

สรุปแล้วก็คือเจ้าของความฝันขโมยความฝันตัวเอง หรือไม่ก็โดนขโมยฝันไปตั้งแต่ก่อนหน้าแล้ว

ที่แย่ยิ่งกว่าคือคนที่กินความฝันของคนอื่นด้วย แม้แต่พ่อแม่ตัวเองก็ไม่เว้นก็มี

จะพบได้ว่าคนแบบนี้พอลำบาก จะลำบากไปตลอดชาติ แตกต่างจากคนอีกแบบ

เพราะน้อยคนนักที่จะเป็นคนที่ตัดสินใจ "ขยายความจริงให้เท่ากับความฝัน"

ดังนั้นจึงยังเห็นคนอายุ30นั่งรถเมล์อยู่ทุกวันไง